Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Αφρική: Οι Ευρωπαίοι ξανάρχονται, του Γιάννη Παγουλάτου

Αφρική: Οι Ευρωπαίοι ξανάρχονται, του Γιάννη Παγουλάτου

Γιάννης Παγουλάτος Φεβ 19,2015 0 Σχόλια

Τον Φεβρουάριο του 2011, οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Λιβύης οδήγησαν σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον δικτάτορα της χώρας Μουαμάρ Καντάφι και τις δυνάμεις που επιδίωκαν την ανατροπή του. Οι επαναστάτες κατάφεραν τελικά να επικρατήσουν και να εκτελέσουν τον άλλοτε κραταιό ηγέτη της χώρας. Η νίκη τους οφειλόταν, σε μεγάλο βαθμό, στη βοήθεια ενός πολυεθνικού στρατιωτικού συνασπισμού ο οποίος τους παρείχε την απαραίτητη αεροπορική και ναυτική υποστήριξη. Σε αυτή τη συμμαχία συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Η.Π.Α μαζί με πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία κ.α.

Το αεροπλανοφόρο "Τζουζέπε Γκαριμπάλντι" με το οποίο η Ιταλία συμμετείχε στην επέμβαση στη Λιβύη

Το αεροπλανοφόρο «Τζουζέπε Γκαριμπάλντι» με το οποίο η Ιταλία συμμετείχε στην επέμβαση στη Λιβύη

Την επόμενη χρονιά, στο Μάλι της δυτικής Αφρικής, εκδηλώθηκε πραξικόπημα με αφορμή την εξέγερση της βερβερικής φυλής Τουαρέγκ, στις βόρειες περιοχές της χώρας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν τερμάτισαν μια μακρά περίοδο δημοκρατικής σταθερότητας και ευημερίας. Στη χώρα επικράτησε χάος καθώς τα κυβερνητικά στρατεύματα συγκρούονταν με τους Τουαρέγκ και διάφορες ένοπλες ομάδες φανατικών ισλαμιστών. Η αποκατάσταση της τάξης ανατέθηκε στην επέμβαση ξένων δυνάμεων. Αυτή τη φορά το κύριο βάρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων ανέλαβε η Γαλλία, η οποία προχώρησε στην αποστολή 5.000 περίπου ανδρών, υποστηριζόμενων από τεθωρακισμένα οχήματα και αεροπορία. Ο ρόλος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών που συμμετείχαν ήταν βοηθητικός, καθώς συνεισέφεραν με μεταγωγικά αεροσκάφη και τεχνικό προσωπικό.

Οι παραπάνω στρατιωτικές επεμβάσεις είχαν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Καταρχάς πραγματοποιήθηκαν σε χώρες της Αφρικής οι οποίες παλιότερα βρίσκονταν υπό την κυριαρχία κάποιας ευρωπαϊκής δύναμης. Το Μάλι απέκτησε την ανεξαρτησία του από την Γαλλία το 1960 ενώ η Λιβύη αποτελούσε ιταλική αποικία μέχρι το 1947. Κατά δεύτερον, οι επεμβάσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση επηρέαζε αρνητικά όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάποια λιγότερο και κάποια περισσότερο. Εντούτοις, η συμμετοχή των Ευρωπαίων ήταν ενεργή με αποστολή στρατού ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας.

Για χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, η συμμετοχή σε μακρινούς και πολυδάπανους πολέμους δεν είναι και η πλέον αναμενόμενη ενέργεια. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το κόστος πτήσης ενός μαχητικού αεροσκάφους είναι περίπου 10.000 ευρώ την ώρα σε καιρό ειρήνης, δηλαδή χωρίς τη χρήση πυρομαχικών. Είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιωτικές επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν σε περίοδο οικονομικής κρίσης; Επίσης, οι Ευρωπαίοι σε γενικές γραμμές δεν είχαν δείξει ποτέ κάποιο ζωηρό ενδιαφέρον για τη διάδοχη κατάσταση στις πρώην αποικίες τους. Η Ρουάντα και η Σομαλία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Από πού λοιπόν προέρχεται όλη αυτή η ξαφνική ανησυχία για τις αφρικανικές χώρες;

Μαχητικό τύπου F-18 της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας

Μαχητικό τύπου F-18 της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας

Στο παρελθόν τα ευρωπαϊκά κράτη κατάφεραν να αναδειχθούν σε μεγάλες δυνάμεις για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν και η αποικιοκρατία. Οι υπερπόντιες κτήσεις εξασφάλιζαν στους Ευρωπαίους φθηνές και άφθονες πρώτες ύλες, εξίσου φθηνά και άφθονα εργατικά χέρια και παρθένες, ακόρεστες αγορές. Αυτή η επιτυχημένη «συνταγή» όμως άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες, εξουθενωμένες από τις μεταξύ τους εχθροπραξίες, αδυνατούσαν να διατηρήσουν τις κτήσεις τους, σε πολλές από τις οποίες είχαν ξεσπάσει εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Η παραχώρηση ανεξαρτησίας ήταν μονόδρομος.

Τώρα όμως τι γίνεται; Οι Ευρωπαίοι βλέπουν τα πειράματά τους για οικονομική ευμάρεια να αποτυγχάνουν και ψάχνουν απεγνωσμένα για λύσεις. Ίσως κάποιοι βρήκαν την απάντηση στο παρελθόν και στην παλιά, επιτυχημένη «συνταγή». Αυτή τη φορά βέβαια ο τρόπος θα είναι αρκετά διαφορετικός. Η κατοχή και η προσάρτηση δεν είναι αναγκαίες. Η στρατιωτική βοήθεια μπορεί να εξαργυρωθεί σε οικονομικές συμφωνίες. Σε αυτές θα προβλέπεται η προνομιακή εκμετάλλευση κάποιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της αφρικανικής χώρας από εταιρίες του επεμβαίνοντος ευρωπαϊκού κράτους. Εξάλλου, ο κάθε πόλεμος είναι μια μορφή επένδυσης. Οι συμμετέχοντες σε αυτόν ευελπιστούν ότι τα κέρδη που θα επιφέρει η επιδιωκόμενη στρατιωτική νίκη θα υπερσκελίζουν τις όποιες πολεμικές δαπάνες. Το να νομίζει κάποιος ότι οι Ευρωπαίοι κινητοποίησαν τόσα στρατεύματα για την ασφάλεια των αφρικανικών πληθυσμών είναι μάλλον πολιτική αφέλεια.

Γιάννης Παγουλάτος

Γιάννης Παγουλάτος

Γεννήθηκε στο Αιγάλεω από Κεφαλονίτες γονείς το 1977. Σπούδασε νομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και δημοσιογραφία στο Εργαστήριο ΜΜΕ του Αντέννα. Ερασιτεχνικά ασχολήθηκε με την Ιστορία, τη μουσική και τη σκιτσογραφία. Έχει δουλέψει ως δικηγόρος στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και έχει αρθρογραφήσει στο περιοδικό "Στρατιωτική Ιστορία" καθώς και στην εφημερίδα "'Ελευθεροτυπία"
Γιάννης Παγουλάτος

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+