Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Ας μάθουμε να είμαστε άνθρωποι, της Αγγελικής Δαουτίδη

Ας μάθουμε να είμαστε άνθρωποι, της Αγγελικής Δαουτίδη

Αγγελική Δαουτίδη Ιουν 20,2013 3 Σχόλια

Ζούμε σε έναν κόσμο που ο καθένας μας αναζητά τη δική του ευτυχία. Άλλος τα χρήματα… Άλλος τη δόξα… Άλλος την επιτυχία… Για τον καθένα μας η ευτυχία έχει διαφορετική όψη, μοναδική υφή και ανεπανάληπτη μορφή. Ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να γεμίσει το κενό που υπάρχει μέσα του, αναζητώντας αδιάκοπα εκείνο που του λείπει. Στη προσπάθεια μας αυτή έχουμε την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία και άλλους φορείς που μας εφοδιάζουν με σημαντικές ικανότητες και μας εξοπλίζουν μαθαίνοντάς μας να προστατεύουμε τον εαυτό μας και να διεκδικούμε. Η «εκπαίδευση» μας, στο μεγαλύτερο κομμάτι της, καταπιάνεται με την απόκτηση γνώσεων, εμπειρίας, και υλικών αγαθών. Σε ορισμένες εξέχουσες περιπτώσεις μπορεί να καλλιεργηθεί και η κριτική μας ικανότητα, καθώς και η ιδεολογία που θα μας καθοδηγεί στο υπόλοιπο της ζωής μας. Όμως αναρωτιέμαι… Πότε ακριβώς μαθαίνουμε να είμαστε άνθρωποι;

Κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει λέγοντας πως, από τη στιγμή που γεννιόμαστε άνθρωποι, δεν χρειάζεται να το μάθουμε στη πορεία. Όμως κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος κατά πόσο κάποιος γεννιέται άνθρωπος ή γίνεται στη συνέχεια, μαθαίνοντας να ζει με άλλους ανθρώπους. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, δε θα μας πάρει πολύ για να διαπιστώσουμε πως γινόμαστε καλοί επαγγελματίες, ικανοποιητικές παραγωγικές μηχανές και σχετικά υποφερτοί πολίτες. Είμαστε όμως άνθρωποι; Όταν βλέπουμε έναν συνάνθρωπο δίπλα μας να πονάει, να κλαίει και γενικότερα να λυγίζει με κάποιο τρόπο, πόσοι θα σταθούμε να παρηγορήσουμε και να ενδιαφερθούμε γι’ αυτόν τον άγνωστο; Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι θα συνεχίσουμε το δρόμο μας, θα προβληματιστούμε για μερικά λεπτά και μετά θα σβήσουμε από τη μνήμη μας τη στενόχωρη σκέψη.

Ζούμε σε μια πολιτεία η οποία, το πρώτο πράγμα που μας μαθαίνει, είναι να γινόμαστε ανθεκτικοί στα χτυπήματα, να παλεύουμε για την επιβίωση μας με κάθε τρόπο. Μαθαίνουμε τη γλυκόπικρη γεύση του ανταγωνισμού. Να προβάλουμε τον εγωισμό μας και να προστατεύουμε το εγώ μας. Αν για να το επιτύχουμε αυτό πρέπει να ποδοπατήσουμε και ορισμένους «αδύναμους» στη πορεία, δε πρέπει να το θεωρούμε μεγάλο κακό. Φτάσαμε στο σημείο να κρύβουμε τις αδυναμίες μας και να προβάλουμε έναν σκληρό εαυτό που θα παρουσιάζεται στους άλλους σαν μια ανθεκτική και αστραφτερή πανοπλία. Άλλωστε, πάντα επικρατεί ο ισχυρότερος. Σωστά; Λάθος. Αυτός ο κανόνας για την επιβίωση του δυνατότερου, επικρατεί στο ζωικό βασίλειο. Όχι στις πολιτισμένες ανθρώπινες κοινωνίες. Ανάμεσα στους ανθρώπους πρέπει να υπάρχει η συνεργασία, η κατανόηση, η αλληλεπίδραση και η επικοινωνία. Σ’ αυτή την περίπτωση θα υπάρξει η πολυπόθητη ευδαιμονία και ο καθένας μας θα μπορέσει να διεκδικήσει το κομμάτι που του αναλογεί. Στη δική μας όμως κοινωνία τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Όταν από τις πρώτες σχολικές τάξεις αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός, αντί για τη συνεργασία, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα μας υποχρεώνει να συμμετέχουμε στον αγώνα των πανελληνίων εξετάσεων, προσπαθώντας να κερδίσουμε μια θέση στα ελληνικά πανεπιστήμια εκτοπίζοντας άλλους συνυποψήφιους μας, όταν μας βγάζει στην αγορά εργασίας και μας στέλνει με ένα πτυχίο στο χέρι να καταλάβουμε μια πολυπόθητη θέση, προκειμένου να αποφύγουμε την ανεργία, κι όταν μας υποχρεώνει, προκειμένου να διατηρήσουμε αυτή τη θέση, να ανταγωνιζόμαστε τους συναδέλφους μας, για ποιά συνεργασία μιλάμε και για ποιά ευτυχία;

Η ζωή μας είναι ένας συνεχής αγώνας διεκδίκησης. Για να αποκτήσουμε κάτι, πρέπει να το αρπάξουμε από κάποιον άλλο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά, αν τύχει και είναι «αδύναμος» ο συνάνθρωπος, να πάρουμε και ό,τι άλλο βρούμε εύκαιρο. Η σκέψη να μοιραστούμε και να συνεργαστούμε παραμένει μια ουτοπία. Μήπως θα πρέπει να αλλάξει επιτέλους το σκεπτικό, τόσο το δικό μας, όσο και της πολιτείας μας; Δεν αρκεί να παράγουμε καλούς επαγγελματίες και καλούς πολίτες. Είναι εξίσου σημαντικό να διαμορφώνουμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και ευτυχισμένους ανθρώπους. Αντί να στριμώχνουμε στα εκπαιδευτικά μας συστήματα περιττές, τυποποιημένες και υπερβολικές γνώσεις, θα έπρεπε να προάγουμε την αξία, τόσο του ανθρώπου, όσο και του συνανθρώπου. Πρέπει να επιστρέψουν στη ανθρώπινη κοινωνία η συνεργασία, οι ευαισθησίες, η επικοινωνία και η ανθρωπιά.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως από το κόσμο μας λείπουν πολλά… Αν θέλουμε να αρχίσουμε να καλύπτουμε τα κενά αυτά, το πρώτο που θα πρέπει να καλύψουμε είναι η έλλειψη του ανθρώπου. Ας αρχίσουμε ξανά να παράγουμε ανθρώπους με αισθήματα, αποδεκτές αδυναμίες, τρυφερότητα και κατανόηση. Έπειτα, όλα τα υπόλοιπα, θα πάρουν το δρόμο τους. Και θα είναι ένας δρόμος αισιοδοξίας, ονείρων και ανθρωπιάς.

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • ΜΕ

    Αγαπητή συνάδελφε,
    Συγχαρητήρια καταρχάς για το άρθρο σας. Λέτε πολλές αλήθειες που, δυστυχώς, η πλειονότητα των συνανθρώπων μας αρνείται να αποδεκτεί. Αυτό που θέλω, ωστόσο, να εκφράσω είναι πως ο άνθρωπος από τις απαρχές του γένους, λειτουργούσε με βάση την πολιτική του ισχυρότερου. Ο δυνατότερος, ο σβελτότερος, ο σοφότερος και ο πονηρότερος καταλάμβαναν τις θέσεις της εξουσίας, εις βάρος άλλων.
    Ίσως λοιπόν, είναι στη φύση μας να συμπεριφερόμαστε ανταγωνιστικά. Και ίσως στις σημερινές μας μέρες, που τα όρια της ζωής στενεύουν, να γινόμαστε ακόμη πιο ανταγωνιστικοί, για να καταφέρουμε να επιτύχουμε τα προς το ζην, τουλάχιστο. Σε μια τέτοια κοινωνία, γαλουχημένη σε ένα οικονομικό σύστημα τέτοιο που ανατροφοδοτεί τον ανταγωνισμό, και μια ιστορία που ασφυκτιά από τρανά παραδείγματα εκμετάλλευσης και διεκδίκησης της εξουσίας, πώς μπορούμε να αναδιαμορφώσουμε το γένος μας;

    • Αγγελική Δαουτίδη

      Αγαπητέ ΜΕ,
      Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια αλλά και για το σχόλιο σας. Θα συμφωνήσω μαζί σας πως ο άνθρωπος απο την αρχή της ύπαρξης του είχε συχνά τη τάση να λειτουργεί με τη πολιτική του ισχυρότερου. Πότε όμως κατόρθωνε να επιτύχει τα περισσότερα; Όπως το να προστατεύσει τον εαυτό του μέσα στα πλαίσια μιας αποικίας; Η όπως το να πηγαίνει μαζί με τους συντρόφους του για κυνήγι οργανωμένα εξασφαλίζοντας ο καθένας για τον εαυτό του μικρότερο ρίσκο απ ότι αν πήγαινε μόνος; Κατά τη προσωπική μου άποψη τα περισσότερα τα κατάφερε όταν ερχόταν σε συνεργασία με τους άλλους. Ακόμα και στην Αρχαία Ελλάδα θα θυμάστε ασφαλώς πως όταν επιτέλους οι πόλεις κράτη κατόρθωσαν να ενωθούν σε μια υπερδύναμη ξεπερνώντας το ρατσισμό και τη φιλονικία, κατάφεραν να αντισταθούν στους αήττητους Πέρσες. Πολλά ιστορικά, κοινωνικά κ.ο.κ παραδείγματα κάνουν εμφανές πως μέσω της συνεργασίας και της ανθρώπινης επικοινωνίας έγιναν »θαύματα». Και ναι θα συμφωνήσω μαζι σας οτι στη κοινωνία που ζούμε καλλιεργείται ο ανταγωνισμός και ο εγωισμός. Αυτή όμως είναι και η αδυναμία μας. Προσωπικά πιστεύω πως αν δώσουμε έμφαση στις αξίες και τις αρχές του εκπαιδευτικού μας συστήματος, το οποίο είναι και το μέσο διαμόρφωσης των αυριανών πολιτών, θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Για να επιτευχθεί όμως αυτό χρειαζόμαστε ξανά συνεργασία, συντονισμένη δράση, υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.

  • Κατερίνα Παυλίδου

    Ένα κείμενο γραμμένο με κομψό τρόπο , που εκφράζει πολλές ανήσυχες ψυχές.Χρήση της ελληνικής με δεξιοτεχνία και χωρίς ανούσιες υπερβολές.Αγγίζει τα βάθη τόσο της καρδιάς όσο και του μυαλού.Ευχαριστούμε πολύ την συντάκτρια του κειμένου ,που μας θυμίζει ότι ακόμα υπάρχουν «Άνθρωποι»!!!

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+