Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Ένα παράξενο κορίτσι, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου

Ένα παράξενο κορίτσι, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου

xflusters Μαρ 14,2013 0 Σχόλια

Την συναντάς ένα βράδυ λίγο πριν το καλοκαίρι. Κάθεται προφανώς μόνη της σε μια κατάμεστη από κόσμο πλατεία. Ένα σκούρο μπλε την περιτριγυρίζει. Την κοιτάς από μακριά. Σαν ένας ζωγραφικός πίνακας, εικαστική, εναρμονισμένη άψογα με τον χώρο γύρω της, αλλά ταυτόχρονα και τόσο υπέροχα παράταιρη.

Την πλησιάζεις σιωπηλός. Να είσαι προσεκτικός. Σε κοιτά. «Πάρε με από εδώ». Την παίρνεις λοιπόν. Πάτε κάπου να δείτε θάλασσα. Σου λέει για όλο το ψύχος που υπάρχει γύρω της, για το ανούσιο και το κενό. Ότι θα ήθελε να είναι γλάρος και απλώς να πετάει. Της λες ότι είναι χαζοπούλια. Παριστάνει ότι δεν ακούει. Απλώς της χαμογελάς. Σου λέει ότι θα ήθελε να βυθιστεί στην θάλασσα και να ανακαλύψει τον βυθό με γυμνά μάτια, χωρίς ανάσα και χωρίς ρούχα. Απόλυτα ελεύθερη.

Παντού γύρω της βλέπει άδεια σώματα να περιστρέφονται λαβωμένα και αδικαιολόγητα εχθρικά. Το μόνο μίσος που κατανοεί είναι του έρωτα. Ένας κόσμος τραχύς, σκληρός, βάναυσος και τόσο παγερός που την περιβάλλει. Βλέπεις τα μάτια της να γυαλίζουν. Χαμογελάς και πάλι. Ξέρεις ότι αν της το πεις, δεν θα το παραδεχτεί. Πρέπει να προσέχεις, να προσέχεις. Σου λέει ότι κάτι τέτοια βράδια, ανάλαφρα και σχεδόν καλοκαιρινά, την μαγεύουν. Μπορεί να περπατά με τις ώρες σε κάθε γωνιά της πόλης, να χαζεύει τους ανθρώπους, να αφουγκράζεται τον κόσμο, να ονειρεύεται με ανοικτά μάτια, να κοιτά τα αστέρια στο πιο απόμερο σημείο, να ανακαλύπτει τους αστερισμούς. Σε ρωτά πώς θα επιβιώσει σε έναν κόσμο που την πληγώνει. Και μετά σιωπή. Και κάθεστε εκεί.

Σηκώνεσαι, της δίνεις το χέρι σου. Ξέρεις ότι μπορείς να της δώσεις εσύ τα φτερά για το πέταγμά της. Μπορείς να ζωγραφίσεις τον κόσμο γύρω της με χρώματα που προσεκτικά έχεις αναμείξει με χρυσόσκονη. Εκείνη θα αφεθεί…

υγ: αν βρεις κάπου στον δρόμο σου ένα τέτοιο κορίτσι, πάρε το απλά αγκαλιά σαν να κρατάς ένα πουλί. Σφιχτά και ελεύθερα ταυτοχρόνως.

(Ευχαριστώ τον Ανδρέα Μ. για τον επίλογο και την έμπνευση. Τα πινέλα να αγκαλιάζονται με πάθος πάντα.)

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+